Ćmy. Między nocą a dniem

Budzisz się, gdy zapada zmrok.
Jednak ujżawszy światło, zmierzasz doń.
Z mroku powstałaś, zagłębisz się w toń.
Nie ma innych dróg. Po co zwalczać los?
Ty dalej swoje. Czego szukasz w tych skrawkach,
Światła promykach marnych? Szczęścia łacna?
Zniszczą Cię obietnice szczęścia marne,
Jak każde zwierzę, któremu piękną gwiazdę
Do gardła brutalnie wepchnięto, a tym światłem
Dław się ciężko. Litości nie ma szczęście żadnej.
Z drugiej jednak strony może jest w tym jakieś ziarnko.
Być może warto uchwycić je jakąś sprytną klatką
I trzymać zamknięte w odległości bezpiecznej
By dawało sił do celów właściwych skrzętniej.
Te cele - to nie szczęście... to coś więcej.
I zapamiętaj sobie lepiej - siły chcesz potężnej.
Do celów własnych co wyrwą serce z klatki
Szczęść i nieszczęść marnych, a stworzą zamki,
Których nie widziało oko samozadowolenia,
Chciej potęgi by tworzyć - tyle mam do powiedzenia.

I leć, leć w mrok. Tam zbudujesz swe pałace.
Z mroku powstałaś, z mroku zbudujesz. Mrok twym kwiatem.
Ale jeśli trzeba daj kwiatu i światła trochę.
Miarkuj skrzętnie, by nie padło - kilka kropel.
Lub jeśli wolisz uderz młotem,
Światła młotem w mrok swój, potem
Patrz jak w miejscu uderzenia
Wije się, rozrasta serce twego pokolenia.