To nie jest karnawał

Obawiam się, że to nie jest karnawał.

Pstrokacizna myli może... Kwiatek gore.
Śmiesznie całkiem? Dobre sobie!
Kolorki, ornamenty - wnet oplotę.
Trochę kiczu też dorzucę. Wiem że mogę.
Zabawy jest w tym trochę. Ano, bowiem
Brak jej sprawia, że serce moje
Staje w lęku na wskroś zmrożone,
Razem ze mną - coś jak koniec.
Toteż baw się człowieku ze mną społem,
Lecz pamiętaj - gdzieś tam pod lodem
Pływa ciężar pewien. Co? Nie powiem.
Zgaduj zgadula! Ciężkie, wielkie... niewiadome!

Powtórzę jeszcze raz - to nie karnawał.

Mi tu głowa płonie.
Ogniem śmiesznym może.
Może małym jest on Tobie.
Lecz dorzucę opału trochę.
Skrupulatnie, doba w dobę
Powolutku, pośpiech czołem
W mur wali srogo, toteż
Pókim żyw, rzucę w płomień
Choćby listek, chociaż może
Nie zauważę - wrzucę kłodę.